GenelYazarlardanYazılar

“Yeni Parti”de Bir Proje mi !? -AK Parti İçindeki AKP’liler ve Muhalefet-

Bir zamanların etkili gazetecilerinden  meşhur(…) Fehmi Koru, “Yeni Parti” konusunda , malum duruşuyla paralel bir yazı kaleme almış.Fehmi Koru ,Yeni Parti’nin kurulması neden ihanet olsun ki diye soruyor yazısında. Bir algı yönetimi ve yeni partiyi meşrulaştırma amacıyla yazılmış makalede Koru partinin kurulma sebebini şöyle ifade ediyor: “Bu havada, iktidar-muhalefet ayrımı yapmaksızın, şu anki siyasi ortamından mutsuz olanların sayısı mutlu olanları geçmesine ve siyasetin yenileşmesi  arzusunun kökleşmesine yol açıyor”…

Değişen dünya ve bölge dengelerine paralel olarak Türkiye’de yaşanan değişim ve dönüşümün -temel ilkeleri ve referansı değişmeyen- yeni bir Türkiye’yi gündeme taşıdığı malum.Ve Yeni Türkiye’de iktidar partisi sorunu olmadığı, AK Parti/AKP’nin alternatifinin de yine AKP çizgisinde, bu partinin tabanı ile zıtlaşmayan bir partinin konjonktürü sabırla bekleyerek  oluşabileceği  de bir gerçeklik. Lakin paradigma/model değişikliği yaşayan Türkiye’de eski Türkiye unsurlarının iktidarı tamamen kaybetmemek adına her yolu denediği, dirençlerinin kırıldığı bir aşamada ise ABD’nin strateji değişikliği nedeniyle  Türkiye-ABD ilişkilerinde yaşanan sürecin açtığı alanda eski refleksleriyle yollarına devam ettikleri bilinmektedir. Yani Türkiye’de -normal şartlarda- bir iktidar partisi sorunundan çok tam anlamıyla “muhalefet” partisi sorunu bulunduğu çok açık…

Öyleyse neden Türkiye’de “Yeni Parti” den söz edilmektedir? Ve neden yeni parti tartışmaları en çok muhalefeti heyecanlandırmaktadır? Bu sorulara doğru cevaplar verebilmek için Türkiye’nin yaşadığı değişim ve dönüşüm sürecinin niteliğini hatırlamamız gerekir. Aynı zamanda bir proje partisi AK partiyi zayıflatması, iç ve dış müdahalelere yol açması beklenen yeni partinin niteliği ve kuruluş amacının da bilinmesi önemlidir…

Değişen dünya ve bölge dengelerinde Müslümanları  ve Müslümanların yaşadıkları coğrafyayı kontrol etmeyi  stratejik bir gereklilik olarak gören küresel odaklar bunun için malum projeyi (Genişletilmiş Büyük Ortadoğu Projesi) uygulamaya koydular. “Arap Baharı” adıyla meşhur bu süreçte yaşananlar, farklı yorumlansa da herkesçe bilinmektedir. Ne var ki projenin belirleyici unsuru olan ABD, -kendi  içindeki güç ve strateji savaşlarının bir sonucu olarak- strateji değişikliğine gitti.(Kontrollü) Demokratik Değişim Stratejisi’nin yerine Kaos Stratejisi’ni devreye aldı… Bölgedeki partnerlerinden Türkiye için bu değişiklik bir stratejik kavşak noktası anlamına gelmekteydi. Yeni konumu ve misyonu, tarihi ve stratejik derinliği ile Türkiye, kendi güvenliği ve geleceği için, stratejisinin esaslarında bir değişikliğe gitmesinin kendisini ABD ile birlikte nerelere taşıyacağını fark etti… Ve küresel sistem içinde kalarak/meşruiyetini(sözde evrensel) Batılı değerlerden alarak yoluna devamda ısrar etti. ABD –Rusya ilişkilerindeki boşluktan yararlanarak, zaman zaman da Çin’in küresel güç olma yolundaki hamlelerinin açtığı alanı kullanarak “Ilımlı İslam” ideolojisi ekseninde ve reel-politik gerçekleri dikkate alarak bugünlere geldi… Bu arada Türkiye yeni denge arayışlarının açtığı alanda stratejik ve tarihi derinliğini(ve yumuşak gücünü) iyi kullanırken gerektiğinde de “hard power”/sert gücünü de etkili kullanabileceğini gösterdi… Çünkü, tüm hatalı okumalara, kendisine yüklenilen hak etmediği misyona rağmen(Ilımlı) Laik-Demokratik Türkiye, Batılı kimliğinden esasta sapmadan, gelişmelerin dinamiklerini ve bölge gerçeklerini dikkate almaktan geri durmadı. Kısa vadeli düşünmek yerine orta ve uzun vadeli perspektifini korur göründü…

Kaçınılmaz olarak, Türkiye’ye yönelik ABD’nin strateji değişikliği ile birlikte -dış destekli- operasyonlar, hamleler birbirini takip etti. Söz konusu operasyonlar ve hamlelerin içinde -hiç şüphesiz- çoğu eski Türkiye’den nemalanmış olan muhalefet de vardı. Malum muhalefet -açık ya da gizli- tüm operasyonların ya içinde yer aldı ya da kenarında, gelişmelerin seyrine göre pozisyon almak üzere pusuya yattı. Eski Türkiye’nin ana unsurlarından olduğu ortaya çıkan Nitelikli Terör Örgütü (NFETÖ) ve NFETÖ’nün motive ettiği -özellikle seküler boyutları öne çıkan- Türkçüler/”milliyetçiler” de muhalefet cephesinde yerlerini aldılar. Tüm bu gelişmelere rağmen mevcut iktidarın yeterince zayıflatılamaması, malum odakların istedikleri çizgiye çekilememesi yeni hesapların, planların gündeme gelmesi sonucunu doğurdu. AK Parti içindeki AKP’liler, “romantik demokratlar” ve “Başkanlık Sistemi” nin iktidar umutlarını zayıflattığı çevreler de muhalefet ile dirsek temasına geçtiler. Veyahut, kullandıkları eleştiri dilini, iç eleştirinin ötesine taşıyarak mevcut yönetimi zayıflatmak, mümkünse iktidarı düşürmek istemeyenlerle daha çok ortak zemin bulmaya başladılar. Hatta eski Türkiye ‘yi tekrar “Parlamenter” sisteme döndürmeden daha sık bahseder oldular. Oysa “hükümet etme sistemi”/siyasal sistem değişikliği Türkiye için tercih olmaktan öte şartların ortaya çıkardığı bir zorunluluktu. Kızgınlıkları, kırgınlıkları dünyanın “Güvenlikçi demokrasi” yi konuştuğu bir zamanda -“ikbal beklentileriyle ideolojik kaygılarını telif edenlerin”-  romantik demokrat takılmalarına sebep oldu. Ve bunlar da ”güçlendirilmiş parlamenter sistem”den dem vurmaktalar…

Yani, son planda Türkiye’de, yeni parti tartışmaları- özellikle de AKP’nin alternatifi bir parti arayışı- bir boşluk/ihtiyaçtan çok, AK Parti/AKP’nin başrol oynadığı yeni Türkiye’nin geldiği aşamadan rahatsız olan ve yeni bir formülasyon ile süreci kendi lehine çevirmek isteyenlerin umut bağladıkları gelişmelerden biri gibi gözükmektedir.  Ve “beka” tartışmalarının -daha genel boyutları bir tarafa- eski Türkiye yeni Türkiye düzleminde, bölgenin yeni denge arayışı sürecinin geleceği bağlamında yapıldığı çok açıktır…

AK Parti içindeki AKP’liler ve Muhalefet

Yaşanan süreçler ve gelinen aşamada bölgesel bir güç olmanın da ötesine geçmek amacıyla önemli adımlar atmaya devam eden Türkiye’yi doğru tanımlamalıyız ki bu ülkede yaşanan gelişmeleri doğru okuyabilelim… “İdeolojik” olarak “ (sözde evrensel) Batılı değerlerle Müslümanların değerini telif eden ve bu eksen üzerinde ilerleyen Türkiye, reel-Politik olarak da değişen dünya ve bölge şartlarında, bölge gerçekleri ve dinamikleriyle paralel bir stratejide ısrar etmektedir. Dolayısıyla Türkiye’nin reel-politik adımlarını değerlendirirken bu politikaları, ideolojik bağlamından farklı bir eksende okumak Müslümanlar açısından vahim hataları beraberinde getirecektir. Nitekim insanımızın büyük bir kısmı “hatalı okuma”lar yapmakta ve ne yazık ki hatalı okumada ısrar etmektedirler…

Bu çerçevede, Yeni Parti tartışmalarını doğru tanımlamak, doğru anlamlandırmak büyük bir önem arz etmektedir. Söz konusu tartışmaların tarafı olmayan, “sistem-dışı”   duruşu, temel düşünceleri ve mücadele yöntemlerinin bir gereği olarak gören Müslümanlar olarak, özellikle bizim insanımızı ilgilendiren konuların doğru okunmasını önemsiyoruz. Geçmişte refiklerimizin büyük bir kısmının düştüğü hatalardan uzak durmak isteyenleri uyarmak, hatada ısrar edenleri de bu vesileyle, tekrar uyarma ihtiyacı duyuyoruz…

Dünyada yeni denge arayışının başlangıcında, yeni Türkiye inşâsını gerekli gören ve yeni Türkiye’nin partnerliğinde bölgeyi dizayn etmeyi isteyenler, bir projenin ürünü olarak AK Parti’yi gündeme taşımışlardı. Bu partinin kurucularından biri de Yeni Parti tartışmalarında ismi öne çıkan Abdullah Gül idi… Geçmişte bir AK Parti’li olarak bakanlık, başbakan yardımcılığı, başbakanlık ve cumhurbaşkanlığı yaptı  Abdullah Gül… Şimdilerde bu şahsın, yeni Türkiye’nin hükümet etme/siyasi sistem tercihinden geriye doğru bir adım olarak tanımlanan ve -daha çok iç ve dış muhalefetin seslendirdiği- parlamenter sistem tercihini öne çıkaran bir parti kurmaya çalışıyor olması gerçekten manidar. Üstelik, temel referansı, ilkeleri, kavramları esasta aynı kalmakla birlikte bir paradigma/model değişikliğine maruz kalan Türkiye’de, öngörülen iktidar partisinin bir yetersizliğinden çok muhalefete eksikliğinin yaşandığı bir siyasi vasatta bu hamlenin yapılıyor olması gerçekten stratejik bir öneme sahiptir…

AK Parti/AKP, Türkiye siyasetinde baş aktör olarak yoluna devam etmektedir. İdeolojik çizgisi bağlamında reel-politik olarak Türkiye’nin güvenliği ve geleceği bağlamında hamleler yapmaya da aralıksız devam etmektedir… Karşısında iktidara aday bir partinin olmamasına karşın, bölgedeki yeni denge arayışının ortaya çıkardığı krizler, – içeride ve dışarıdaki gelişmelerin alan açtığı- operasyonlara karşı AK Parti her zaman gücünü korumayı, kendini yenilemeyi başarmış gözükmektedir. Ve yaşanan bu süreç, kimi gözlemcilerde, herhalde, AK Parti’nin yerini alacak, sosyo-politik olarak ileride bırakacağı boşluğu dolduracak partinin yine AK Parti çizgisinde olacağı izlenimi güçlenmiştir. Tabi ki böyle bir partinin AK Parti tabanı ile zıtlaşmayan, kritik dönemlerde “doğru bir duruş” sergileyen lider ve kadrolarla yola çıkması gerektiği de bir gerçekliktir… Yani AK Parti’nin alternatifi mevut muhalefet değil, yine AK Parti’nin versiyonu bir başka parti olabilir…

Bu açık gerçekliğe karşın, özellikle Türkiye’nin ABD ile strateji farklılığının derinleştiği bir süreçte, eski AK Parti kadrolarından birilerinin, iç ve dış muhalefetle  dirsek temasında bir görüntü vermesi, söylemleriyle ve zamanla duruşlarıyla da onlarla aynı karede değerlendirilmesi gerçekten ilginç bir manzara ortaya koymaktadır. Ve Yeni Parti/partilere de bir boşluğu doldurmaktan çok AKP’yi zayıflatıcı bir misyon yüklenilmesi, parti kurucularının da istemediği bir durum ile karşı karşı kalmaları sonucunu şimdiden doğurmuş gözükmektedir.  Yani AK Parti, nasıl geçmişte bir konjonktürün/dönemsel dengenin ortaya çıkardığı bir “proje parti” ise Yeni Parti de yeni bir “proje”ye destek sağlayacak bir alt “proje” partisi izlenimi vermektedir…

Cumhurbaşkanlığı döneminden başlayarak, çeşitli vesilelerle, Abdullah Gül’ün kendi partisiyle uyumlu olmayan, eski Türkiye cephesiyle paralel açıklamaları ve duruşlarına şahit olunmuştu. Cumhurbaşkanlığı sonrası ise gerek yakın çevresinin ve gerekse kendi beyanlarından AK Parti ’den farklı bir çizgide durduğuna yönelik şüpheler derinleşmişti.15 Temmuz sonrası gündeme gelen “Başkanlık Sistemi” tartışmalarıyla birlikte Abdullah Gül ve bazı eski AKP’liler, “güçlendirilmiş parlamenter sistem” den yana olduklarını kısık bir sesle söylemlerinde, daha net olarak duruşlarında belirginleştirmeye başladılar. Nitekim Abdullah Gül’ün Recep Tayyip Erdoğan karşısına “muhalefet”in (Eski Türkiye merkezli bir çizginin) ortak adayı olarak çıkarılması güçlü bir şekilde gündeme gelmişti. Lakin muhalefetin kendi içlerindeki   anlaşmazlık nedeniyle gerçekleşmemişti. Üstelik böyle bir girişim söylenti düzeyinde kalmamış ,bizzat Abdullah Gül’ün beyanıyla açıkça ortaya konulmuştu da…

Yeni parti tartışmalarıyla ilgili bir başka boyut da Ahmet Davudoğlu ve Abdullah Gül’ün yeni partiyi birlikte kuracakları iddiasıdır.Oysa burada  bir mantık  hatası söz konusu. Zira ,her ne kadar Ahmet Davudoğlu,siyasi hayatına Abdullah Gül’ün danışmanı olarak başlamış olsa da süreç içerisinde Abdulah Gül’ den daha fazla  Recep Tayyip Erdoğan’a yakın bir duruş sergilediği dikkatli gözlerden kaçmamıştı .Ahmet Davudoğlu’nun  Dışişleri Bakanlığı’na, AK Parti Genel Başkanlığı’na ve Başbakanlık görevine  getirilişi, Recep Tayyip Erdoğan’ın baskın olduğu bir yapıda gerçekleştiğini ıskalamamak gerekir. Her ne kadar Ahmet Davudoğlu’nun başbakanlıktan ayrılmak /istifa  etmek zorunda kalmasından sonraki bir takım gelişmeler bu ikili arasında ,bazı kırgınlıklar oluştursa da Abdullah Gül ile netleşen somut farklılıklardan Ahmet Davudoğlu için  söz edebilme imkanı gözükmemektedir . Belki bu bağlamda  Pelikan  Dosyası etrafındaki tartışmalar hatırlanabilir. Ancak bu konudaki spekülasyonlar ve benzeri gelişmeler ,Ahmet Davudoğlu ve Abdullah Gül’ün birlikte yeni bir parti kurabilmelerini sağlayacak ortak bir siyasi okuma düzeyinde değildir. Ama Ahmet Davudoğlu’nun ,siyasi hayatını bir parti zemininde sürdürmek istemesi halinde ayrıca  bir parti kurması bahse konu olabilir. Ve bunun da zamanlamasının doğru yapılması gerektiğini en iyi Ahmet Davudoğlu’nun bilmesi lazımdır…

Ezcümle,  AK Parti içinde , hatalı tanımlamalar zemininde “romantik demokrat” bir dille ortaya konulan bazı rahatsızlıklar olduğu bir gerçeklik. AK Parti teşkilatının üst düzeylerindeki AKP’lilerde Recep Tayyip Erdoğan yönetiminden memnuniyetsizlikler olduğu bilinmektedir. Ne var ki  Erdoğan sonrası ile ilgili bir çıkış bulunamadığından AK Parti içinde somut bir muhalif  yapılanma şimdilik mümkün gözükmemektedir . Bahse konu yeni parti çalışmaları içinde  olanların gerçek niyetleri ne olursa olsun kurulacak yeni parti , Recep Tayyip Erdoğan’ı /AK Parti’yi zayıflatmanın ötesinde bir işleve sahip olamayacaktır. Zaten iç ve dış muhalefetin yeni partiden beklediği bundan başkası değildir . 31 Mart 2019 seçimlerinde AK Parti/AKP’nin başarısız bir sonuç alması halinde somut olarak gündeme gelmesi beklenen Yeni Parti, eski Türkiye-yeni Türkiye ekseninde iktidar ve çıkar mücadelesinin ötesinde , ABD başta olmak üzere küresel güç odaklarının -hiçbir kural tanımadan ,hatta “kendi elleriyle yaptıkları helvadan putları yiyerek”- yeni dünya düzenini kendi lehlerine inşa için yaptıkları hamlelerle birlikte değerlendirilmelidir. Bunda şüphesiz Türkiye’deki muhalefetin genel karakteri ve ilgili siyasilerin naif okumalarının büyük bir payı vardır…

 

Daha Fazla

İlgili Makaleler

Bir Yorum

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir