GenelYazarlardanYazılar

Dünyâ’ya Bel Bağlamak

“Bunlar, îman edenler ve kâlpleri Allah’ın zikriyle mutmain olanlardır. Haberiniz olsun; kâlpler yalnızca Allah’ın zikriyle mutmain olur” (Ra’d 28).

“Öyleyse sen yüzünü Allah’ı birleyen (bir hanif) olarak dîne, Allah’ın o fıtratına çevir; ki insanları bunun üzerine yaratmıştır. Allah’ın yaratışı için hiç-bir değiştirme yoktur. İşte dimdik ayakta duran din (budur). Ancak insanların çoğu bilmezler” (Rûm 30).

Türk Dil Kurumu Sözlüğünde “bel bağlamak” deyiminin açıklaması şöyle yapılmıştır: “Birisinin kendisine yardımcı olacağına inanmak, güvenmek”. Bu durumda, “Dünyâ’ya bel bağlamak” dediğimizde şunu anlıyoruz; “sanki, Dünyâ ebedî ve sanki biz bu dünyâda ebedî kalacağız”.

Dünyâ’nın en boş şeyi, “Dünyâ’ya bel bağlamak”tır. Allah’ın rızasını kazanmak için yeterli ama “gönlünce yaşamak” için çok kısa olan Dünyâ’ya ve dünyâ-hayâtına bel bağlamak, nereden baksanız mantıksızdır. Çünkü Allah’tan başka bir şeye bel bağlamak hüsranla sonuçlanması kaçınılmaz bir şeydir. Üstelik bu hüsran Dünyâ’da bitmez de âhirette de devâm eder.

Dünyâ’ya bel bağlandığında artık sâdece Dünyâ’dan medet umulduğu için, gayr-i ilâhî olan ne kadar fikir, düşünce, yazı, söylem, ideoloji, eylem vs. varsa onlara bel bağlanmak zorunda kalınır fakat -bunların bâzı kısmî doğruluk yanları olsa da- insanı sonuna kadar tatmin edici olamazlar ve bu nedenle de bir yerden sonra sönüp gidiverirler. Öyle bir zaman ve an gelir ki, Allah’ı hesâba katmadan söylenen sözler, yazılan yazılar, yapılan eylemler vs.nin hepsi de bir fiskeyle yıkılıp gidiverir de çer-çöpe döner. Sonra da yine boşuna ve kısır-döngü yapacak yeni arayışlar, beklentiler ve inanışlar başlar.

Dünyâ’ya bel bağladığınızda, tek derdiniz; daha uzun, daha kaliteli, daha zevkli, kesintisiz haz içinde, îtibarlı vs. dünyevî anlamda aklınıza ne geliyorsa ona kavuşmak olur. Fakat imtihan ve sünnetullah gereğince bu bir türlü gerçekleşmez, çünkü târih boyunca bu hiç-bir zaman olmamıştır-olmayacaktır. Nice sultanlara, krallara, zenginlere ve şöhret sâhibi olanlara kalmamış olan bu dünyâya bel bağlamak insanları hep hayâl kırıklığına, umutsuzluğa ve hüsrâna düşürmüştür. Çünkü Dünyâ’nın -herkes için- böyle bir karşılığı verebilecek hem imkânı yoktur hem de gücü yoktur. Zâten insan, hayvanlar gibi tek-boyutlu bir varlık olmadığı ve bir kâlbe, rûha, vicdâna ve bilince sâhip olduğundan dolayı, tüm dünyevî nîmetlere ve imkânlara kavuşsa da yine de tatmin olmayacak ve gönlü huzursuzluktan kurtulamayacaktır. İnsanın tatmin olması ve huzur bulması için iç ve dış-âlemi birlikte tatmine ulaşması gerekir. Tek-taraflı tatmin çabasıyla insan bir türlü iknâ olmaz, tatmin bulmaz, yüzü gülmez ve en önemlisi de şükredemez. Şükredemeyen insanın huzurlu olması mümkün değildir. Dünyâ’ya bel bağlamakta ise şükür yoktur.

İnsanın gerçek değerini bulması ve şerefini kazanması ancak ve sâdece Allah’a bel bağladığında olabilir. Aksi-hâlde oradan-oraya savrulur gider de Dünyâ’da rezil olduğu gibi âhirette de azap yakasını bırakmaz.

Hayâtı değerli kılacak şey, hangi değerler uğrunda yaşandığıdır. Dünyâ’ya bel bağlayarak yaşamanın hazzı vardır ama gerçek bir değeri yoktur. Çünkü Dünyâ “sonuna kadar” değer verici değildir. Geçici değerler ve zevkler bir süre sonra biter gider. Oysa Allah’a bel bağlayarak yaşayanlar gerçek değeri ve şerefi kazanırlar ve bunu âhirete de taşırlar.

Bu nedenle Allah’tan başkasına ve başka bir şeye bel bağlamak geçici, boş ve sonu hüsranla biten bir zavallılıktır. Âlemlerin yaratıcısı ve Rabbi olan Allah’tan başka bir şeye bağlanmaktan ve teslim olmaktan başka çâremiz yoktur, ki insan zâten ancak “sâdece Allah’a” teslim olup, “sâdece O’na” bel bağladığında insanlığını bulabilir ve mutluluğa ve huzûra kavuşabilir. Sonunda da hem Dünyâ’da hem de âhirette kazananlardan olur. Zâten bunun başka da bir çâresi, yolu ve yöntemi yoktur.

Meselâ kraliçe Elizabeth’i düşünelim.. Dünyâ’dan neyi alamadı?, ne istedi de olmadı?. En iyisini ve güzelini yedi, içti, giydi, en güzel yerleri gezdi, en güzel evlerde oturdu, en güzel eşyaları kullandı ve tüm imkânlar önüne serildi. Ama bitti!. Hayat bitti, yaşam sonlandı, birileri “çok iyi yaşadı be!” dese de onun için artık hiç-bir şeyin anlamı kalmadı ki!. O şimdi mezarında, “ohh!, iyi, kaliteli ve uzun yaşadım, ne iyi oldu, sefâm olsun” diye mi düşünüyor ve keyifle kendi-kendine mi konuşuyor?. Dünyâ’da on numara yaşamış olmak ona hâlen haz mı veriyor?. Tabî ki de hayır!; o eğer âhireti ve cenneti kazanacak şekilde yaşadıysa âhirette rahat eder ve hem Dünyâ’da hem de âhirette iyi bir yaşamı olacağı için Dünyâ yaşamı da anlamlı hâle gelir. Yok eğer cehennemi hak edecek şekilde yaşadıysa, Dünyâ’da az-biraz zevklenmiş olsa da artık bunun bir anlamı kalmamış olacağı için ebedî âlemde pişmanlıklar içinde olacak ve Dünyâ’da yaşadığı -görece- iyi hayâtın ona bir faydası olmayacaktır.

Dünyâ’ya yâni eskimeye, bozulmaya, erimeye, bitmeye, tükenmeye, yok olmaya mahkûm olan Dünyâ’ya yâni maddeye bel bağlamak, kişiyi elbette en sonunda da olsa pişmanlığa götürecektir. Çünkü insan “sünnetullah” denen, Allah’ın kâinâta koyduğu yasaları, kânunları ve kuralları aşamaz. Zîrâ eskimenin, yaşlanmanın, değişmenin, bitmenin ve ölmenin önüne geçilemez ve sürekli olarak yenilemeye de ayak uydurulamaz. Çünkü buna insanın ne parası, ne dermânı ne de dirâyeti yeter. Sünnetullaha mâruz kalmaktan kurtulamayacağı için, insan ancak Allah’a bel bağlamalı, O’na hakkıyla kul olabilmeli ve hem böylece Dünyâ’da insanca-müslümanca yaşayabilmeli, hem de âhirette ebedî mutluğu kazanabilmelidir. Zâten Dünyâ’da da âhirette de iyiliğe ermenin başka bir yolu-yordamı ve çâresi yoktur.

Bencilce, sâdece kendisi için, kesintisiz ve yüksek perdede haz-zevk-neşe içinde yaşamak düşüncesi zinhar sonuna kadar gitmez ve hayat size, bir yere geldiğinizde “dur bakalım, nereye gidiyorsun?” der ve şöyle devâm eder: “Bundan sonra nefsini ilah edinerek ve keyfince-gönlünce yaşamak yok. Ya seve-seve Allah’ın istediği ve emrettiği gibi yaşayacaksın yada mecbûren Allah’ın yasalarına-kânunlarına mâruz kalarak yine O’nun dediği gibi yaşamak zorunda olacaksın. Çünkü bu dünyâyı ve hayâtı sen yaratmadın ki!; kimin malını-mülkünü harcıyorsun ve bedenini istediğin gibi kullanmaya kalkıyorsun?. Bundan böyle ya isteyerek seve-seve sâdece Allah’ı rab bilip O’nun yasalarına göre insan ve müslüman gibi yaşayacaksın yada sünnetullahın zoruyla karşılaşacak ve yine sünnetullah gereğince seni zor bir hayat bekleyecek. Bu dünyâda sürekli ve kesintisiz olarak şeytanın, nefsin ve tâğutların istediği ve belirlediği gibi yaşayamazsın, çünkü hem bu dünyâ senin babanın malı değil hem de varlığın şaşmaz kuralları var ve o kuralları koyan Allah’tır. İmtihandan kaçamazsın, sünnetullahtan kaçamazsın, omuzlaman gereken yükleri yüklenmekten kaçamazsın. Hele ölümden ve âhiretten hiç kaçamazsın. O-hâlde ya seve-seve Allah’ın istediği gibi yaşacaksın, yada mecbûren Allah’ın istediği gibi yaşacaksın. Çünkü artık gençlik bitti, gücün azaldı, kemiklerin gevşedi, artık eskisi gibi yiyip-içip giyinip gezemezsin. O günahları dilediğin gibi işleyemezsin. Bunlardan ya seve-seve yada mecbûren el çekeceksin. Çünkü bu Dünyâ hiç kimseyi sonuna kadar güldürmez”.

Ne o?; gençlik hiç bitmeyecek, Dünyâ’nın sonu hiç gelmeyecek ve ölüm kapına dayanmayacak mı zannettin?. Hep böyle; sürekli ve kesintisiz şekilde haz, neşe, zevk, sefâ içinde, “sâdece Dünyâ’ya bel bağlayarak yaşarım” diye mi düşünüyordun?. Hesap-kitap, âhiret, sorgu-suâl, cennet-cehennem, ödül ve cezâ yok mu zannediyordun?. Helâl yönden yiyip-içip gezeceksin tabi, Allah’ın nîmetlerini helâl yoldan kullanacaksın. Fakat Allah’ın tüm kâinâta ve Dünyâ’ya koyduğu kurallara ve kânunlara ya isteyerek yada istemeyerek mâruz kalacaksın. Sâdece ferdî emirleri de değil, toplumsal emirleri de yerine getireceksin. Yoksa seni istediğin ve dilediğin gibi yaşatmazlar. Sen gönlünce yaşarken birileri zor ve kötü bir yaşama sonuna kadar katlanmaz. O-hâlde en başta paylaşacaksın, çünkü bu dünyâ herkese neşeyi, hazzı ve zevki en zirvede yaşatacak kadar bir potansiyele sâhip değildir. Bu yüzden Dünyâ’ya bel bağlayarak ve bencilce, neşe, haz ve zevk içinde sürekli ve kesintisiz bir şekilde yaşamak düşüncesi ağır ve şerefsiz bir bencillikten başka bir şey olamaz.

Bencilce; hazzı, neşeyi ve zevki en yüksek perdede yaşamak düşüncesi, Allah’tan, âhiretten, din’den, îmandan, vicdandan, merhâmetten ve adâletten kopulmuş olduğunu  gösteren en güçlü göstergedir.

Şu da var ki, insan tek-boyutlu bir varlık olmadığı ve bir kâlbe, rûha ve bilince de sâhip olduğu için, sâdece maddî yönüne yâni nefsine yönelik olarak yaşadığında, çok da uzun olmayan bir zaman sonra boşluğa düşmesi kaçınılmaz olur. Çünkü hayâtın anlamı ve tadı olmaz. Zîrâ bir yerden sonra Dünyâ nefsin ihtiyaçlarını, daha doğrusu ihtiraslarını karşılayamaz hâle gelir, yâni “Dünyâ’da hedefe ulaşmak” aslında insanı perişân eder. İnsan bu Dünyâ’da “yarı-mahrûmiyete göre” yaşamalıdır. Çünkü o şekilde yaşamaya uygun yaratılmıştır. Modern insan mahrûmiyetten mahrûm olduğunun farkında değildir. Bu nedenle de Dünyâ’ya asıldıkça-asılmakta ve sâdece Dünyâ’ya bel bağlamaktadır. Oysa mahrûmiyetsiz bir yaşam ancak cennette mümkün olabilir.

Hayat, kelimelere, sayılara ve formüllere, zevke, neşeye, hazza ve dünyevî olan her-şeye hapsedilemeyecek kadar anlamlıdır. Bu anlam, Dünyâ’ya bel bağlamakla ve dünyevîleşmekle yok olmaktadır. Mala-mülke, eve, eşyâya, arabaya, paraya, kadına-erkeğe, çocuklara, makâma kilitlenmek hep “sâdece Dünyâ’ya” bel bağlamanın sonucudur. Oysa “sâdece Dünyâ’ya bel bağlama”nın sonu cehennemdir, ateştir. Çünkü bu Dünyâ’da “sâdece Dünyâ’ya” bel bağlayarak yaşayan ve Allah’ı-âhireti unutarak tüm nîmetleri alabildiğine tüketmek hırsına kapılanlar, âhirette ancak ateşi bulurlar:

“İnkâr edenler ateşe sunulacakları gün, (onlara şöyle denir:) Siz dünyâ-hayâtınızda bütün güzelliklerinizi ve zevklerinizi tüketip-yok ettiniz, onlarla yaşayıp-zevk sürdünüz. İşte yeryüzünde haksız yere büyüklenmeniz (istikbârınız) ve fâsıklıkta bulunmanızdan dolayı, bugün alçaltıcı bir azap ile cezâlandırılacaksınız” (Ahkâf 20).

En doğrusunu sâdece Allah bilir.

Daha Fazla

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir